zondag 1 maart 2015

Het verhaal van Baldr uit de Edda van Snorri Sturlurson (deel 1)

Het verhaal van Baldr (deel 1)

Herverteld door Hjalmar Snöp.

Odin was de alvader, machtigste der goden, die zijn oog ruilde voor een enkele slok wijsheid uit de bron van de Dromer. Desondanks had hij vele vrouwen en één van hen heette Frig. Bij haar wist hij drie zonen te verwekken. De oudste zoon heette Veggdeg, de jongste zoon, Siggi, beiden werden machtige koningen, zoals dat hoorde. Maar de tweede zoon, die niet de jongste, niet de oudste, maar de middelste was, heette Baldr.Hij werd geen machtige koning..
Baldr werd een goede koning, wijs en knap, alom geliefd en door ieder geroemd om zijn schoonheid.
"De stralende god", werd hij genoemd. "De god van de lente".
Zijn wenkbrauwen waren witter dan sneeuwklokjes en zijn lichaam was nog mooier en smettelozer dan zijn haar, dat altijd in een prachtige watergolf van zijn schouders viel.
Zijn adem rook fris als een briesje en op zijn brede lach plinkte steevast zo'n sterretje, dat tandartsen spontaan allerhande laat aanbevelen.
Niet alleen was hij de wijste en meest welbespraakte god aller Asen, hij was ook de god van het mededogen en erbarmen.

Van hem werd verteld, dat hij maar moeizaam vooruitkwam als hij liep, ondanks zijn krachtige, soepele, welgevormde, lange benen. Dit kwam doordat hij bij iedere tred placht te kijken of hij niet onverhoeds een weerloos insect verpletterde.
Hij woonde bij de andere goden op de berg Asgard in de hal Breidablik, brede blik, vanwaar hij inderdaad een aardig uitzicht had over zijn keurige, welgereguleerde landje, WestFalen.

In de laatste van de gelukkige dagen der goden, kreeg Baldr in zijn bed in Breidablik nare, akelige dromen. Dit waren van die voorspellende dromen, die je als god al vroeg in je bestaan leert herkennen. 

En deze zware dromen voorspelden zijn dood.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten