dinsdag 3 maart 2015

Het verhaal van Baldr uit de Edda van Snorri Sturlurson (deel 3/7)

"Het verhaal van Baldr" (deel 3/7)

Herverteld door Hjalmar Snöp.

Toen Frig uiteindelijk over de regenboogbrug terugkeerde in Asgard, riep zij alle goden bijeen, Asen en Wanen gelijk, de oude geschillen lang bijgelegd. Ook al hun nakomelingen waren aanwezig. En ook hen liet zij zweren Baldr niet te kwetsen.
Zelfs liet ze Baldr zweren zichzelf niks aan te doen. Ontroerd gaf hij plechtig zijn eed.
Toen pas had zijn moeder rust.
De dagen daarna ontstond een ongebruikelijk, nieuw tijdverdrijf. Er viel niet vaak iets nieuws te beleven in het gezapige Asgaard, dus de nieuwe hobby verspreidde zich als een virus. Waar Baldr ook kwam, de goden testten, eerst voorzichtig, maar allengs roekelozer, de grenzen van de nieuwe bescherming die Baldr genoot.
Ze piekten met supersone snelheid kiezels naar hem, die dan fluitend afketsten als kogels in een oude Western. Daarna gooiden ze keien en tenslotte rotsblokken. Maar iedere steen die hem dreigde te treffen, boog af in de lucht, landde net op een verkeerde plek of stopte een handbreedte voor zijn smetteloze lichaam en stortte onschadelijk ter aarde.
Zwaarden of speren smolten, vergingen tot roest, eer ze hem konden raken. Ze probeerden hem te meppen met bomen, die ze speels uit de grond rukten, maar de bomen kronkelden in hun handen, kromden hun takken of zelfs stammen, plooiden zich zo dat ze Baldr ruim misten.
Ze trachten hem lachend te wurgen met kettingen, die spontaan braken in botte brokken, waaraan niemand zich snijden kon. Niets wilde hem deren en het was voor de goden een bron van groot vermaak steeds nieuwe manieren te verzinnen om dit te beproeven.
Een godenhand is gauw gevuld.
Loki, de onruststoker, de god van het sluipende kwaad, overzag deze feestelijke onstuimigheid en het beviel hem niks. Hij was altijd al jaloers geweest op Baldr.
Baldr deed nooit veel opzienbarends, stelde geen grote daden. Hij was een watje en toch was hij bij eenieder geliefd. Loki, liet het niet bij overpeinzingen. Hij had met zijn sluwheid en doortastendheid Asgaard keer op keer gered. En was hij het niet die aan het eerste begin van de werelden, de regenboogbrug zijn kleur had gegeven? Maar Loki werd op zijn best geduld door die verwaande Asen en Wanen. Ze zagen hem nog steeds als mindere, louter vanwege zijn afkomst, als kind van twee reuzen.
De nieuwe populariteit van die nietsnut Baldr verdampte Loki's laatste restje -toch al niet zo ruim voorradige- geduld op de gloeiende kooltjes van zijn jaloezie.
En dus besloot Loki zich te wreken op Baldr en op alle Asen.
Hij vermomde zich als mensenvrouw en trok naar Fensalir, de zaal van veen, het paleis van Frig. Daar vroeg de vrouw aan Frig, hoe het toch kon dat Baldr niet gewond raakte, door al deze woeste aanslagen.
Frig antwoordde, dat ze persoonlijk van alle wapens, alle slangen, alle wortels een belofte had verkregen Baldr nooit te deren.
Loki, de mensvrouw, vroeg: "Van echt alle dingen ter wereld? Heeft alles deze eed gezworen?"
Frig dacht even na en zei: "Ja, alles waarvan we ook maar enigszins konden bedenken dat het Baldr zou kunnen kwetsen."
Loki drong aan: "Dus zelfs het nietigste plantje? Het kleinste stofje?".
"Nou", zei Frig, "ten westen van Walhalla groeide een piepklein, miezerig jong lootje van de Mistel. Ik dacht niet dat zoiets spichtigs mijn Baldr kon kwetsen. Dus dat heb ik toen maar overgeslagen."
Zodra Frig dit had gezegd loste de vrouw op in het niets, Frig verbaasd achterlatend.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten