"Het verhaal van Baldr" (slot)
Herverteld door Hjalmar Snöp.
Hermod reed negen dagen en
achtenenhalve nacht, diep gebogen over de zwetende nek van Sleipnir,
door het duistere Niflheim, zonder onderbreking om zelfs maar de
tranen uit zijn ogen te vegen. Hij arriveerde ten slotte bij het
ijzeren hek naar het rijk van Hel, waar hij eerst voorzichtig langs
de kwijlende kaken van de gigantische hond Garmr, wist te glippen
zonder hem wakker te maken. Zelfs in zijn slaap jankte de hellehond
onophoudelijk.
Hermod voelde met iedere stap meer leven uit zijn lijf vloeien. Sleipnir ploeterde steeds lustelozer en langzamer voort door het koude bloed, dat centimeters diep de ondergrond van de onderwereld vormde. Zijn missie leek hem steeds kanslozer, in dit troosteloze oord kon geen medelijden zijn. Hij vond Hel in haar troonzaal gevormd door de wervels van een reusachtige slang, omringd door nevelslierten, met Baldr, als schim, aan haar zij.
![]() |
| Hermod vond Hel in haar troonzaal... |
De helft van haar gezicht was van het
diepste blauw, alsof het de nacht zelf was. Een blauw, waarin je
sterren zou verwachten. De andere helft was bleek, maar nog wel
enigszins vleeskleurig. Ze keek lusteloos, met half geloken ogen voor
zich uit en leek Hermod nauwelijks op te merken.
Hij smeekte de heerseres van de onderwereld Baldr te laten gaan, omdat alle Asen ontroostbaar waren en Asgaard in zoute tranen dreigden te verdrinken.
Maar Hel lispelde met haar dubbel gekleurde lippen, dat de Asen Baldr nooit hadden gewaardeerd, zoals zij dat nu kon doen en klopte daarbij slapjes op de bleke hand van Baldr, die haar hologig aanstaarde.
Hij smeekte de heerseres van de onderwereld Baldr te laten gaan, omdat alle Asen ontroostbaar waren en Asgaard in zoute tranen dreigden te verdrinken.
Maar Hel lispelde met haar dubbel gekleurde lippen, dat de Asen Baldr nooit hadden gewaardeerd, zoals zij dat nu kon doen en klopte daarbij slapjes op de bleke hand van Baldr, die haar hologig aanstaarde.
"De Asen moeten eerst maar eens bewijzen
dat Baldr echt zo geliefd was bij eenieder."
Hermod reed stapvoets terug. Hij kreeg
van Baldr, de onbaatzuchtige, Dreipnir mee terug, een geschenk voor
zijn vader Odin. En daarbij was het niet gebleven. Baldr was enigszins uit zijn lethargie ontwaakt door het zien van Hermod en overstelpte hem met geschenken voor al zijn geliefden. Uiteindelijk vertrok Hermod, beladen onder alle giften, die Baldr nu teruggaf aan
de diverse goden, reuzen, mensen en andere wezens.
De acht benen van Sleipnir knikten bij iedere stap onder de zware last en ze lieten een spoor van diepe hoefafdrukken achter. Ze klommen langzaam van onder de derde wortel van Yggdrasil uit het dodenrijk.
Hermod ging niet direct terug naar Asgard. Hij dwaalde door de negen werelden en deelde de geschenken uit aan ieder schreiend wezen, dat hij tegenkwam. Hij vroeg hen steeds: "Huil jij voor Baldr?"
En een ieder antwoordde: "Ja, ik
snik, ik huil, ik ween al weken en ik weet niet of ik ooit kan
stoppen.", of woorden van gelijke strekking.
Dan kregen ze terug wat ze aan Baldr hadden afgestaan op zijn brandstapel.
En zo ging het door, tot Hermod, die geen geschenken voor stervelingen meer had en zijn schreden richte op Asgard, op een tegenligger stuitte. Ze was een reuzin die hij
niet herkende. Zij huilde niet, zag hij, terwijl ze voorbij liep.
Verbaasd sprak Hermod haar aan:
"Wat is je naam? Wil jij niet huilen voor de terugkeer van Baldr?"
"Wat is je naam? Wil jij niet huilen voor de terugkeer van Baldr?"
"Bedankt", zei de reuzin, "Ik
zal slechts droge tranen wenen, laat Hel houden wat ze heeft!"
En de reuzin vervolgde haar weg,
terwijl stof uit haar ogen lekte.
Gek genoeg is later nooit meer iets van haar vernomen en geen van de andere reuzen kende een reuzin met de naam "Bedankt." (of þökk). Men vermoedt daarom dat het Loki is geweest in zijn laatste vermomming. Want het ging daarna snel bergafwaarts met de vuurgod, toen de goden uiteindelijk van Höd hoorden over de rol van Loki bij de dood van Baldr.
Maar dat is een ander verhaal.
Gek genoeg is later nooit meer iets van haar vernomen en geen van de andere reuzen kende een reuzin met de naam "Bedankt." (of þökk). Men vermoedt daarom dat het Loki is geweest in zijn laatste vermomming. Want het ging daarna snel bergafwaarts met de vuurgod, toen de goden uiteindelijk van Höd hoorden over de rol van Loki bij de dood van Baldr.
Maar dat is een ander verhaal.
Hel hield Baldr voortaan aan haar
zijde en zo raakte de wereld van mensen, reuzen en goden hem voor eeuwig kwijt. Pas bij Ragnarok, het einde van de werelden, dat maar twee mensen zouden overleven, zou hij weten te ontsnappen aan de koude greep van Hel.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten