dinsdag 10 maart 2015

Het verhaal van Baldr uit de Edda van Snorri Sturlurson (deel 6/7)

"Het verhaal van Baldr" (deel 6/7)

Herverteld door Hjalmar Snöp.

Zeven dagen spraken ze enkel over Baldr's droeve lot en hun tranen vermengden zich. Frig, de moeder van Baldr, smeekte alle goden persoonlijk om Baldr terug te gaan halen uit Niflheim. Alleen Hermod, de vastberadene, liet zich vermurwen en zwoer de tocht te ondernemen. 
Bij hoge uitzondering kreeg hij van Odin diens achtbenige paard Sleipnir, als veulen geworpen door Loki, toen hij zich eens had vermomd als merrie, te leen en niet veel later gallopeerde hij langs het schip van Baldr, Ringhoorn, waar de goden bezig waren een brandstapel te bouwen.
De Asen wisten, dat hoe hoger de rook steeg, des te verhevener de ziel zou zijn na de dood. Nog nooit was een brandstapel zo hoog opgetast. En op de brandstapel legden ze geschenken, hun dierbaarste bezittingen, om Baldr te eren. Odin zelf legde Dreipnir op de brandstapel, de gouden band, die iedere negende nacht, acht identieke gouden banden druppelde. Het kostbaarste juweel, dat de goden ooit van de dwergen hadden afgeperst. Ook het paard van Baldr werd op de brandstapel geleid in volledig gouden harnas. Alle wezens kwamen langs om iets van henzelf aan Baldr te geven en op zijn minst een twijg bij te dragen. De brandstapel, werd door het vele hout en alle giften zo hoog en zo zwaar, dat het schip vastliep op de bodem van het meer.
Uiteindelijk moesten de Asen een reuzin genaamd Hyrokkin (Rimpelkop) laten komen, om de boot af te duwen. Dat lukte haar vrij makkelijk, maar toen de boot losschoot door haar immense kracht, ging het zo bruusk, dat iedereen er schande van sprak. Vier potige asengoden moesten Thor ervan weerhouden haar schedel te klieven met zijn moker Mjölnir, omdat ze de rust van Baldr had verstoord.
Thor had altijd al wat moeite zijn emoties te uitten op een verantwoorde manier.
Toen het lijk van Baldr plechtig het schip opgedragen werd, zeeg Nanna, de vrouw van Baldr geluidloos ineen en stierf ter plekke van puur verdriet. Voor veel extra verdriet was bij de andere geen ruimte meer, dus werd ze zonder veel gedoe eveneens op de brandstapel gelegd, naast haar man.
Toen werd het vuur ontstoken.
Somber broedend staarde Thor...
Somber broedend staarde Thor vanonder zijn zware wenkbrauwen en langs zijn vlechtjes in het vuur van de brandstapel. Door zijn blikveld liep plots de jonge dwerg Litr. Hoe durfde dat mormel zijn mijmering te verstoren? Zo groot was zijn toorn, dat hij het verachtelijke schepsel een machtige schop gaf, waardoor het tientallen meters door de lucht buitelde, op de brandstapel terecht kwam en schreeuwend verbrandde.

deel 7, slot

Geen opmerkingen:

Een reactie posten