"Het verhaal van Baldr" (deel 5/7)
Herverteld door Hjalmar Snöp.
Höd verzuchtte: "Ik kan helaas niet helpen de veiligheid van mijn geliefde broeder te beproeven. Ik kan hem niet zien en zou dus niet weten waar ik moest mikken."
"Och, als dat alles is", fleemde Loki. "Ik zal je hand leiden. Ik heb hier een boog en een pijl gemaakt van een uitzonderlijk buigzame, jonge twijg."
Loki legde de pijl, gemaakt van de Maretak, in de hand van Höd en deze spande de boog zonder merkbare inspanning. Loki boog zich naar Höd en wees hem met zachte druk van zijn handen in de richting van Baldr.
"Nu", fluisterde hij in Höd's oor, waarop deze de pees tussen zijn vingers liet glippen en de Maretak recht naar Baldr's borst vloog.
De nietige twijg van kersterhout suisde dwars door Baldr's lijf heen, gedreven door de noodlottige kracht van zijn halfbroer. Baldr stortte morsdood ter aarde en besmeurde het gazon van Asgaard met zijn bloed.
Loki legde de pijl, gemaakt van de Maretak, in de hand van Höd en deze spande de boog zonder merkbare inspanning. Loki boog zich naar Höd en wees hem met zachte druk van zijn handen in de richting van Baldr.
"Nu", fluisterde hij in Höd's oor, waarop deze de pees tussen zijn vingers liet glippen en de Maretak recht naar Baldr's borst vloog.
De nietige twijg van kersterhout suisde dwars door Baldr's lijf heen, gedreven door de noodlottige kracht van zijn halfbroer. Baldr stortte morsdood ter aarde en besmeurde het gazon van Asgaard met zijn bloed.
De goden waren met stomheid geslagen. Na enkele seconden stilte barstten ze uit in machteloos huilen. Er viel geen wraak te nemen, want Loki was natuurlijk verdwenen en Höd, de aanvaller van Baldr, was de laatste die bemerkte wat er was gebeurd. Toen ze het hem in hun ontsteltenis vertelden, sloeg hij zijn handen over zijn oren en wiegde slechts heen en weer, onbereikbaar voor wraakzuchtige schreeuwen of pogingen tot mededogen.
Toen pas drong de omvang van de ramp tot ze door: Baldr kon niet naar Walhalla! De hal van de gevallenen was voor hem voor altijd onbereikbaar, omdat hij niet in de strijd was gestorven. 'Het gewone volk' werd opgeist door Hel, dochter van Loki. Odin had haar verbannen naar haar eigen donkere rijk, waar de glanslozen waden door koud bloed, terwijl ze door de wolken van hun eigen adem en hun bevroren tranen, bevend van verlangen omhoog staren naar het laatste restje licht dat door het dak van slangewervels en de derde wortel van Yggdrasil weet te glippen. En dan was hij ook nog eens verraden door zijn bloedeigen halfbroer, die hem daarom uiteindelijk in de Hel zou vergezelen. Het gesnotter verdrievoudigde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten